همراه تیمسار بابایی با یک وانت تویوتا به قرارگاه نیروی زمینی در غرب کشور می رفتیم . به نزدیکی های قرارگاه که رسیدیم با تعجب دیدیم که در هر صد قدم یک دژبان ایستاده بود .

شهید بابایی به من گفت : « حسن جان ببین این دژبان ها برای چی این جا ایستادن ؟ »

من هم بالافاصله توقف کردم . شیشه رو پایین کشیدم و از دژبان پرسیدم : « برادر چرا این جا ایستادی ؟ »

دژبان با ناراحتی به من نگاهی کرد و گفت : « گفتن که تیمساری به نام بابایی می آد . دو ساعته که ما رو این جا مثل میخ کاشتن تا حالا هم که نیومده و حال ما رو گرفته . »

تیسمار بابایی با شنیدن این جمله از ماشین پیاده شد و به طرف دژبان رفت و با همان لحن شیرین همیشه گفت : « برادر جان فرمانده ات به شماها گفته که باید این جا بایستید ؟ »

دژبان با دلخوری رو به بابایی کرد و گفت  : « آره دیگه . تو نمیری تو این آ،تاب کلی ما رو علاف کردند . ضد انقلاب ها هم اگر وقت گیر بیارن میان سر ما رو می برن . اصلا داداش این ها بی خیال بی خیالند . ما رو هم الکی این جا کاشتن . »

عباس با شنیدن این جملات سرش رو پایین انداخت و دستی به سرش کشید . بعد از چند لحظه سرش رو بالا آورد و رو به دژبان گفت : « برادر جان من از این مسئله بی خبر بودم . من رو ببخش و از قول من به فرمانده ات بگو تا به فرمانده اش بگه بابایی آمد ؛ خجالت کشید و برگشت . »

بعد هم رو به من کرد و در حالی که چشمانش غرق در اندوه و خشم بود گفت : « حسن جان دور بزن برگردیم . »

دژبان با شنیدن این صحبت ها تازه متوجه شده بود که مخاطبش چه کسی بوده و متحیر فقط به ما نگاه می کرد اما من با دیدن این صحنه احساس کردم گویا حضرت علی ( علیه السلام ) به آستانه شهر انبار رسیده است .